akşamüzeri evin ışıklarını açıp oturmak gibi, bir şeyler ters

akşamüzeri evin ışıklarını açıp oturmak gibi, bir şeyler ters gidiyor, kestiremiyorum. ışıkları kapasam karanlık oluyor, televizyonun ışığı gözlerimi alıyor, gözlerim görmüyor. ışıkları açarsam sokakta yaralı bir kuşu tekmeliyorlar sanki ve benim bundan haberim olmuyor. tuhaf bir çelişki, bir kontrolsüzlük ve huzursuzluk hali, her akşamüzeri, kısa süreli. sonra yıldızlar iyice beliriyor ve her şey netleşiyor. güneş hiç doğmuyor ki, gece kendi kendine batıyor.