hayaletlerden korkuyorum, onlardan herkes korkar. hayalet diye

hayaletlerden korkuyorum, onlardan herkes korkar. hayalet diye bir şey yoksa bile korkuyoruz onlardan. bir hayalet görsem ne kadar korkacağımın haddi hesabı olmaz. korkmak limitini aşarım, çıldırırım, ölürüm. ne eve hırsız girmesine benzer bu, ne köpeğin kovalamasına, ne mahallelinin linç girişimine, ne de herhangi bir başka şeye. hayatım aniden değişir, her olaya bakış açım. tüm değerlerim altüst olur. ölene dek ensemde nefesler hissederim, sürekli birilerine sarılarak uyumam gerekir. bazen geceleri uyanıyorum ama dışarıdan bakıldığında o esnada uyanık olduğumu belli edicek hal ve hareketlerden kaçınıyorum. odamda uçuşan doğaüstü varlıklar sanki uyanmamı beklerler, uyuyorsam bana bir şey yapmazlar. neden sonra düşünüyorum; zaten varlık doğaüstü, böyle ucuz numaralara mı aldanıcak! yine de ustalıkla horlamaya çalışıyorum, çok sesli değil, böyle ince bi hırıltı, mırın kırın etmek gibi, uyurken çıkardığımız ağız şapırdatmaları gibi. eğer varsanız gidin başımdan, yoksanız ne ala. hayalet bu, cidden şakaya gelmez. casper olsa bile.